آن روز که چون چلچله تیز پر عمر

از بام نیاز من براشفته پریدی

فریاد من آن نیم نگه بود و تو مغرور

فریاد مرا هیچ ندیدی و نشنیدی

آن روز که میخواستمت بیشتر از جان

بس نغمه ی جانسوز برای تو سرودم

تو مست می ناز و فسون بودی و من باز

افسون چشمان دل انگیز تو بودم

نفرین به نیاز من و ناز تو که ده سال

عمرم به تمنای تو بیهوده هدر رفت

آن شور و جنونی که تو می خواستی از من

ای دوست دگر از آشفته بدر رفت

امروز برو ناز برای دگران کن

ما رخت به تنهایی جاوید کشیدیم

امروز که زنجیری زندان زمانم

آن شور و جوانی به دلم زنده به گور است

میخواهمت و هیچ نمیگویم از این راز

این خواستنم در پش دیوار غرور است

ای دل از من رمیده ز یادم نمی روی ای رفته از برابر چشم به کوی غیر

وی پا ز من کشیده ز یادم نمی روی اشکم به دیده و دیده ز یادم نمیروی

ای ساده دل کبوتر از باز بی خبر وز دست من پریده ز یادم نمیروی

آن چشم را بروی چه کس باز میکنی؟ ای آهوی رمیده ز یادم نمی روی

در سایه ی کدام نهالی روم به خواب؟ دانم که امشب به سحرگه نمی رسد

ای نخل بر رسیده ز یادم نمی روی ای جلوه ی سپیده ز یادم نمی روی

تا خواند این غزل ز من آن سرو ناز گفت: ای بید خمیده ز یادم نمی روی

ز من به ناز گذشتی نه خنده ای نه سلامی سفر گزیدی و رفتی نه نامه ای نه پیامی

شتابناک و هراسان پرنده وار پریدی نه گریه ای نه وداعی نه بوسه ای نه کلامی

غریب و خسته تو را با نگاه بدرقه کردم چو عاشقان پریشان نارسیده به کامی

ز یاد من گذرد رفتن تو در دل صحرا چه رفتنی چه شکوهی چه غمزه ای چه خرامی

هزار دل بربایی اگر لبی بگشایی تو مهر در دل ابری تو ماه بر لب بامی

همچو پرنده ای مدام شاخه به شاخه می پرم پر زدنم بهانه ای تا که رسم به کوی تو

تو میدانی و همه میدانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من

ار آوردن برق امید در نگاه من

برانگیختن موج شعفی در دل من عاجز است

تو میدانی و همه میدانند که شکنجه دیدن

به پای تو

تنها لذت بزرگ زندگی من است

از شادی توست که من در دلم میخندم

از امید رهایی توست که برق امید در چشمان خسته ام میدرخش

از خوشبختی توست که هوای هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس مسکنم

مستوانم خوب حرف بزنم

نیروی شگفتی را در زیر این کلمات ساده و جملات ضعیف پنهان کرده ام

دریاب دریاب من تو را دوست دارم

همه ی زندگیم و همه ی روزها و شبهای زندگیم هر لحظه از زندگیم بر این دوستی شهادت میدهند.

شلهد بوده اند و شاهد هستند

آزادی تو مذهب من است

خوشبختی تو عشق من است

وآینده ی تو تنها آرزوی من...

در شب کوچک من افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ی ویرانی است

وزش ظلمت را میشنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

ماه سرخ است و مشوش

و بر این بام که در او هر لحظه بیم فرو ریختن است

ابرها همچو انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را منتظرند

لحظه ای

و پس از آن هیچ...

و زمین باز میماند ازچرخش

پشت این پنجره یک نا معلوم نگران من و توست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطه ای سوزان در دستان عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد...

می رسد روزی که فریاد وفا را سر کنی می رسد روزی که احساس مرا باور کنی

می رسد روزی که نادم باشی ازرفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از بر کنی

می رسد روزی که تنها ماند از من یادگار نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی

می رسد روزی که در صحرای خشک بی کسی بوته های وحشی گل را ز غم پرپر کنی

می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من آن زمان احساس امروز مرا باور کنی