هیاهوی ابرها با وزش باد عجین شده

اما همچنان روزمزگی غالب شده و روزان چون گذشته سپری میشوند.

کسی ناله ی باد رو درک نمیکنه

کسی نمیخواد باور کنه که قلب زمین داره میمیره

اونوقت همه زنده اند و کسی دیگر حتی به نگاه خسته ی عروسک همسایه منتظر نیست.

عجب دارد این اوقات!!!!!!!!!!! 

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
 های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است

چون درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی
 هر چه برگم بود و بارم بود
 هر چه از فر بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود
 هر چه یاد و یادگارم بود
 ریخته ست
 چون درختی در زمستانم
 بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود
دیگر کنون هیچ مرغ پیر یا کوری
 در چنین عریانی انبوهم ایا لانه خواهد بست ؟
دیگر ایا زخمه های هیچ پیرایش
 با امید روزهای سبز اینده
 خواهدم این سوی و آن سو خست ؟
چون درختی اندر اقصای زمستانم
 ریخته دیری ست
 هر چه بودم یاد و بودم برگ
 یاد با نرمک نسیمی چون نماز شعله ی بیمار لرزیدن
 برگ چونان صخره ی کری نلرزیدن
یاد رنج از دستهای منتظر بردن
برگ از اشک و نگاه و ناله آزردن
ای بهار همچجنان تا جاودان در راه
 همچنان ا جاودان بر شهرها و روستاهای دگربگذر
 هرگز و هرگز
 بربیابان غریب من
 منگر و منگر
 سایه ی نمنک و سبزت هر چه از من دورتر ،‌خوشتر
 بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو
تکمه ی سبزی بروید باز ، بر پیراهن خشک و کبود من
 همچنان بگذار
تا درود دردنک اندهان ماند سرود من


 

چه رعب انگیز!

در آن تاریکی وحشت زا

میان قومی از تبار نفرت و کینه

رهایم کردی و چه شوق آمیز نشستی به تماشایم!

هاله ی غریب و خسته ی مه رو بر سرای چهرا ام میبینی؟

فغان و درد....دریغ و افسوس.....

اینجا سرای دلتنگی است

موسیقی غم طنین انداز است

دیگر نوای شادی هرگز بنا به نواختن ندارد

بگذاریم بگذرد

بگذاریم تا به مرگ نا خوسته ی باورها تن دهیم

ارده ها در پس دیوار مهیب تری رنگ باخته اند

بگذاریم بگذرند

بگذاریم فنا شوند

اینجا صدای خسته ی نوازش گریه میکند.

و من در کنج تنهایی غریبم ناظر این گذشتنم...بگذار بگذرد