عشقبازی به همین آسانی است...
که گلی با چشمی
بلبلی با گوشی
رنگ زیبای خزان با روحی
نیش زنبور عسل با نوشی
کار همواره باران با دشت
برف با قله کوه
رود با ریشه بید
باد با شاخه و برگ
ابر عابر با ماه
چشمه ای با آهو
برکه ای با مهتاب
و نسیمی با زلف
دو کبوتر با هم
و شب و روز و طبیعت با ما
عشقبازی به همین آسانی است...
شاعری با کلمات شیرین
دست آرام و نوازش بخش بر روی سری
پرسشی از اشکی
و چراغ شب یلدای کسی با شمعی
و دل آرام و تسلا
و مسیحای کسی یا جمعی
عشقبازی به همین آسانی است...
که دلی را بخری
بفروشی مهری
شادمانی را حراج کنی
رنجها را تخفیف دهی
مهربانی را ارزانی عالم بکنی
و بپیچی همه را لای حریر احساس
گره عشق به آنها بزنی
مشتری هایت را با خود ببری تا لبخند
عشقبازی به همین آسانی است...
هر که با پیش سلامی در اول صبح
هر که با پوزش و پیغامی با رهگذری
هر که با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی
نمک خنده بر چهره در لحظه کار
عرضه سالم کالای ارزان به همه
لقمه نان گوارایی از راه حلال
و خداحافظی شادی در روز آخر
و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا
و رکوعی و سجودی با نیت شکر
عشقبازی به همین آسانی است...

دلم برای مزرعه تنگ است

پدر به وطنمان برگردیم

غرور کاذب شهر ...غریو آهن و الکل...شکوه زیباییم را مچاله خواهد کرد...پدر به وطنمان برگردیم

دوباره این منم که در زوال لحظه ها

سر بر  زانو گذاشته ام و آخرین نفسهای غربت را در دل خاک

بر پهنای خاک روانه می کنم...

اینک منم که با عجیب غربت این خاک دلگیر

غمگنانه سر می کنم

آه خدای لحظه های تارم

منو که اسیر این غربت دلتنگم

و از نای سنگین آههایم  دنیای خیس را می نگرم.

مرا از این سهمگین لحظات برهان...

الهی غربت کشنده مرا فقط تو می فهمی

توئی که ناجی آخرین لحظات تیره این دمی...

لا لا لا لا نخواب سودی نداره
همون بهتر که بشماری ستاره
همون بهتر که چشمات وا بمونه
که ماه غصه اش نشه تنها بیداره
لا لا لا لا نخواب باز هم سفر رفت
نمی‌دونم به کارون یا خزر رفت
فقط دردم اینه، مثل همیشه
بدون اطلاع و بی‌خبر رفت

لا لا لا لا نخواب میدونه جنگه
دست هر کی می‌بینی یه تفنگه
یه عمره دور چشماش گشتم اما
نفهمیدم که اون چشما چه رنگه

لا لا لا لا نخواب زندونه دنیا
سر ناسازگاری داره با ما
بشین باز هم دعا کن واسه اون
که ما رو اینجا گذاشت تنهای تنها

لا لا لا لا نخواب اون راه دوره
خدا میدونه که حالش چه جوره
توی خلوت می‌گم اینجا کسی نیست
خداییش که دلم خیلی صبوره

لا لا لا لا نخواب تیره است چراغم
مثل آتشفشان می‌مونه داغم
به جون گلدونا کم غصه‌ای نیست
هزار شب شد، هزار شب شد، نیومد باز سراغم

لا لا لا لا نخواب خواب که دوا نیست
دل دیوونه داشتن که خطا نیست
میگن دست از سرش بردار نمیشه
آخه عاشق شدن که دست ما نیست

لا لا لا لا نخواب تنها می‌مونم
کاش اون قدر چشماتو بدونم
چرا چشمات پر خشم عزیزم
مگه من مثل اون نامهربونم

لا لا لا لا نخواب ماه رو نگاه کن
من اسفند رو میارم تو دعا کن
بگو برگرده پیش ما بمونه
کتاب حافظ رو بردار و وا کن

لا لا لا لا نخواب سرما تو راهه
همیشه عمر خوشبختی کوتاهه
میگن با یه فرشته اونو دیدن
دروغه جون دریا اشتباهه

لا لا لا لا نخواب تلخه جدایی
کمر خم میشه زیر بی وفایی
تو بیدار باش همه تو خواب نازن
برای کی بخونم پس لالایی

لا لا لا لا نخواب تنهایی زرده
اگه طولانی شه مثل یه درده
اگه چشم انتظار باشی که هیچی
دروغ میگی به دل که برمی‌گرده

لا لا لا لا نخواب اشکت زلاله
مثل بارون پای نخل وصاله
من و تو هم شب و هم قلب و کشتیم
ولی اون چی؟ چقدر اون بی‌خیاله

لا لا لا لا نخواب دنیا خسیسه
واسه کم آدمی خوب می‌نویسه
یکی لبهاش تو خوابم غرق خنده‌ست
یکی پلکاش تو خوابم خیسه خیسه

لا لا لا لا نخواب عاشق یه سیبه
همیشه سرخ و تب‌دار و غریبه
تا اون بالاست رسیده است اما تنهاست
پایین هم که بیوفته بی‌نصیبه

دوستت دارم هیچ میدانی؟

به وصال و سحر و گل نگریست

و به یاد یاران سازه ای ساز کنم

و در آن دلتنگی  رخ زیبای تو را یاد کنم

و سفر سوی تو آغاز کنم...

مرگ شمع را با اشک پروانه رقم زدند...

این روزا دلم خیلی گرفته.گاهی حس میکنم نفس کشیدن هم نیاز به التماس داره

گاهی دیگه نفسم نمیاد

خسته ام

ادمکانی که این حوالی به بوی بودن دچارند از التهاب لحظه ها هیچ نمی فهمند.

باید به اجبار بود

همین و بس..............

هیاهوی ابرها با وزش باد عجین شده

اما همچنان روزمزگی غالب شده و روزان چون گذشته سپری میشوند.

کسی ناله ی باد رو درک نمیکنه

کسی نمیخواد باور کنه که قلب زمین داره میمیره

اونوقت همه زنده اند و کسی دیگر حتی به نگاه خسته ی عروسک همسایه منتظر نیست.

عجب دارد این اوقات!!!!!!!!!!! 

چون درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی
 هر چه برگم بود و بارم بود
 هر چه از فر بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود
 هر چه یاد و یادگارم بود
 ریخته ست
 چون درختی در زمستانم
 بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود
دیگر کنون هیچ مرغ پیر یا کوری
 در چنین عریانی انبوهم ایا لانه خواهد بست ؟
دیگر ایا زخمه های هیچ پیرایش
 با امید روزهای سبز اینده
 خواهدم این سوی و آن سو خست ؟
چون درختی اندر اقصای زمستانم
 ریخته دیری ست
 هر چه بودم یاد و بودم برگ
 یاد با نرمک نسیمی چون نماز شعله ی بیمار لرزیدن
 برگ چونان صخره ی کری نلرزیدن
یاد رنج از دستهای منتظر بردن
برگ از اشک و نگاه و ناله آزردن
ای بهار همچجنان تا جاودان در راه
 همچنان ا جاودان بر شهرها و روستاهای دگربگذر
 هرگز و هرگز
 بربیابان غریب من
 منگر و منگر
 سایه ی نمنک و سبزت هر چه از من دورتر ،‌خوشتر
 بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو
تکمه ی سبزی بروید باز ، بر پیراهن خشک و کبود من
 همچنان بگذار
تا درود دردنک اندهان ماند سرود من