برای کشف اقیانوسهای جدید باید شهامت ترک ساحل های آرام خود را داشت.

این جهان جهان تغییر است نه تقدیر...

چه درد آلود و وحشتناک !

نمی گردد زبانم تا بگویم ما جرا چون بود .

چه بود ؟ این تیر بی رحم از کجا آمد ؟

           که غمگین باغ بی آواز ما را باز

                      درین محرومی و عریانی پاییز ،

                                   بدینسان ناگهان خاموش و خالی کرد

                                                   از آن تنها و تنها قمری محزون و خوشخوان نیز ؟

چه وحشتناک !

           نمی آید مرا باور .

و من با این شبیخون های بی شرمانه و شومی که دارد مرگ

           بدم می آید از این زندگی دیگر .

ندانستم ، نمی دانم چه حالی بود ؟

پس از یک عمر قهر و اختیار کفر ،

           نشستم عاجز و بی اختیار ، آن گاه

                   به ایمانی شگفت آور ،

                          بسی پیغام ها ، سوگند ها دادم

                                   خدا را ، با شکسته تر دل و با خسته تر خاطر .

_ و من در باوری بی شک و از من سخت نا باور _

نهادم دست های خویش چون زنهاریان بر سر

                که زنهار ، ای خدا ، ای داور ، ای دادار ،

                                مبادا راست باشد این خبر ، زنهار !

تو آخر وحشت و اندوه را نشناختی هرگز ،

                   و نفشرده ست  هرگز پنجۀ بغضی گلویت را .

نمی دانی چه چنگی در جگر می افکند این درد .

ترا ، هم با تو سوگند ، آی !

               مکن ، مپسند این ، مگذار .

خداوندا ، خداوندا ، پس از هرگز ،

              پس از هرگز همین یک آرزو ، یک خواست

                              همین یک بار .

                                              ببین ، غمگین دلم با وحشت و با درد می گرید .

چه بی رحمند صیادان مرگ ، ای داد !

              و فریادا ، چه بیهوده ست این فریاد .

نهان شد جاودان در ژرفنای خاک و خاموشی

             نهان شد ، رفت

                            از این نفرین شده مسکین خراب آباد .

ولی دردا ، دریغا ، او چرا خاموش ؟

              چرا در خاک ؟